Het Filmkrant weblog in Rotterdam - woensdag 1 februari 2006

Blog Noir 4 - Erik Noomen

Hoofdstuk 4

Wat vooraf ging: onze populaire privédetective heeft eindelijk een serieuze aanwijzing in zijn zoektocht naar het gestolen gouden tijgerbeeld. Helaas moet hij daarvoor wel een Mexicaanse onderbroek leren kennen.

Toen ik bijkwam op de eerste hulp voelde ik direct in mijn broekzak. Gelukkig, ik had het sleuteltje nog. Maar daar hield mijn geluk wel op: m'n hoofd tolde als een dronken kleuter die veel liever op zijn Nintendo speelde in plaats van zijn tijd te besteden aan archaïsche Hollandse straatspelletjes. Mijn lippen waren droger dan een héél erg goedkope Thaise eh... stofzuigerzak, en ik had het vermoeden dat ik ook nog was opgezadeld met obstipatie, al wist ik dat niet zeker. Wat ik wél zeker wist waren de uitspattingen van de nacht ervoor, in Off-Corso.
'You drink tequila, amigo?' Bizar genoeg lukte het Silverio om de zin slissend uit te spreken, terwijl er toch écht geen 's' in voorkwam. Achteraf had ik moeten begrijpen dat de Mexicaanse dj, die zojuist de tent compleet 'loco' had gemaakt met zijn draaikunsten, een slang had op de plaats van zijn tong. Maar dat wist ik nog niet toen ik hem feliciteerde met zijn geslaagde optreden. En hem vooral uitvoerig complimenteerde met de prachtige witte ouwemannen-onderbroek waarin hij achter zijn keyboard en draaitafel op en neer sprong als een voluptueuze dame in een Russ Meyer-trampolinefantasie.
Of ik tequila dronk? 'Bien sure,' antwoordde ik Silverio in zijn moedertaal om hem op zijn gemak te stellen. Naast ons stonden vier Japanse scholieres die helaal opgewonden leken te raken van de bonzaiboomlange dj.
'Then you get the bottle in from the bar, and I will take care of this distraction.' Met de innemende grijns die zo eigen is aan Iberische dictators, sloeg hij zijn armen om de vier meiskes en duwde ze heupwiegend richting de herentoiletten.
Vijf minuten later, ik had nét de fles tequila afgerekend, kwam Silverio de toiletten uit lopen. Achter hem aan tolden de Japanse schoolmeisjes met tevreden glimlachjes op de lippen en een rode blos op de wangen, wat ze een ietwat oranje gelaatsteint bezorgde. Zwakjes wuifden ze naar het besnorde Mexicaantje, alvorens soezerig de Off-Corso uit te zwalken op een tapijtje van zuchten.
'Incroyable,' bromde ik. En vervolgde in het Engels: 'But I have a mysterie to solve, Silverio. I need to know what is in your underpants!' Ik ga graag direct op mijn doel af. Ik merkte dat Silverio zoveel Rotterdamse directheid niet gewend was.
'You want to inspect what I have in my underpants?'
Ik knikte. En sloeg met mijn hoofd tegen de barvloer. Dat laatste deed ik niet uit mezelf, want Silverio had me zojuist gehoekt met een rechtse die even onverwacht kwam als een veertigjarige maagd.
'Caramba,' schreeuwde hij enigszins stereotypisch en spuugde me op mijn achterhoofd. 'What do you take me for? Un maricón?'
Ik krabbelde overeind met een welgemeend 'Zut alors!' en keek de dj aan, die de fles tequila aan zijn lippen zette.
Ik schudde het hoofd. En zo goed en zo kwaad en zo slissend mogelijk legde ik hem uit dat ik op zoek was naar een gouden tijgerbeeld en van een ietwat gedrogeerde Georgische misdadiger had gehoord dat Siloverio's onderbroek me verder zou kunnen helpen.
'This man, this crime-person, are you sure he is Georgia?'
'Non,' antwoordde ik, een beetje ongeduldig met zijn gebrekkige taalgevoel, 'not "Georgia", but "Miika". He is a man. Miika Lapooonen.' Silverio keek me aan met grote ogen.
'Miika?'
'Miika.'
Silverio kreeg een mistige blik in de ogen. Hij legde een had op mijn schouder, staarde me in de ogen. 'Is he a big man, very white skin, blue eyes, has a pet reindeer, eats dark round bread with a hole in the middle and always drinks Finlandia wodka?'
'Oui,' zei ik. 'He is a typical Georgian. They are a strange people.'
'Miika...' Ik zag aan de blik van Silverio dat hij wegdroomde naar een mooie herinnering, zo'n vijf maanden eerder, onder een wolkenloze nacht, een rustieke openluchtbistro met kaarslicht, een goede Italiaanse wijn, rode rozen, een wit cruiseschip tegen een pikzwarte zee, handen die elkaar steels aanraken, en na afloop een discrete sauna. Ja, ik ben nogal goed in het beoordelen van blikken, al zeg ik het zelf.
Maar ik wist dat Silverio zich moest vergissen.
'No, you are wrong, Silverio. Miika is a man, Silverio. Not a woman. A man.'
'O yes,' stamelde de ontregelde dj, 'Miika is a man, I know. Ah, Puerto Vallarte, cara mia...'
En dat was het moment dat de verwarring, die al ingezet was door de pugilistieke hersenschudding, forse vormen aannam omdat onze vriend Tequila had besloten de avond zo vergetelijk mogelijk te maken.
Ik herinnerde me vooral flarden: Silverio die luid huilend aan mijn schouder hangt, een boos verhaal over onmogelijke liefdes en - vreemd genoeg - kasten, Silverio die de bovenrand van zijn onderbroek met een kurkentrekker openrijt, een klein sleuteltje dat hij eruit wurmt en me overhandigt met de woorden 'This is Miika's little key. The key to his heart, he always said. I give it to you. To give it back to him.'
Het was de laatste zin die ik Silverio hoorde zeggen. Die ik íemand hoorde zeggen, vóór de zachte vrouwenstem die me wakker maakte met een zacht 'Gaat het weer een beetje? Ja, dat is pijnlijk hè, slapen met één voet in een gemeentelijke afvalbak.'
De eerste hulp was vrijwel leeg. Aan de stand van de zon te zien, die weerspiegelde in het glas van een enorme wandklok tegenover mijn bed, kon ik afleiden dat het al bijna avond was. Ik moest me haasten. Nog twee dagen om het gouden tijgerbeeld te vinden en het enige wat ik had was de sleutel van een kluisje op Rotterdam Centraal. En een telefoonnummer in Mexico City, met hartjes eromheen.

Hoe gaat het verder? Waar is de Gouden Tijger? Waarom komt die lekkere opdrachtgeefster uit het eerste hoofdstuk niet weer eens voorbij? En kunnen die verwijzingen naar festivalfilms niet wat duidelijker? Lees meer in hoofdstuk 5!